Waarom vliegen vliegen heten

Die kleine zoemende ettertjes die binnenvliegen zonder dat je het door hebt en vervolgens, door het glas heen, proberen terug naar buiten te gaan. Waarom heten juist zij, van alle leuke vliegende vliegers die door de blauwe lucht scheren, VLIEGEN. Als je het mij vraagt, veel te veel eer voor zo'n onnozel gevleugelt dier. Waarom heten de mussen geen vliegen, of de duiven, meeuwen of de kolibri, ook uitstekende vliegers. Mussen vliegen zo lekker van boom naar boom. Duiven vliegen zo irritant voor je langs in de stad. Meeuwen vliegen zo prachtig over de zee. Kolibri's kunnen zo mooi vliegen en toch stil in de lucht hangen. Van hen is het ook veel zichtbaarder dat ze lekker kunnen vliegen. De vlieg vliegt met van die korte krampachtige bewegingen en botst constant tegen het raam. De vlieg maakt zijn naam absoluut ten schande.

Op de maat

Vanavond in de trein zag ik ineens op een helder moment wat ik aan het doen was. Ik trommelde met mijn hand op het bankje de maat van de muziek mee. Vanaf boven keek ik toe en zag mezelf daar zo quasi gezellig heen en weer deinen. M'n zwevende ik gaf mijn echte ik een tik in het gezicht. Ophouden! Ik word normaal gesproken onpasselijk van mensen die met een voetje de maat van de muziek staan mee te tappen. Als de muziek voor iedereen te horen is strijk ik een hand over het hart. Voor mensen die niet dansen kunnen is het immers een manier om de buitenwereld toch nog te tonen dat ze over enig gevoel van ritme beschikken, al is het dan zeer mondjesmaat. Maar als de tappende, tikkende of hoofdknikkende persoon een walkman, discman of mp3 speler opheeft en de muziek voor de omgeving dus niet te horen is dan staat het zo ongelooflijk mongolide! Wat wil je nou bewijzen denk ik dan altijd. "Kijk mij goeie muziek luisteren"!
Gelukkig was ik vanavond de enige in de trein en kon ik mezelf op tijd terugfluiten. Ik had mn naam ten schande gemaakt.

Oude liefde roest niet

Zoals Froukiwi eerder al eens meldde: ook lievelingsspijkerbroeken gaan kapot. Mijn schatje vertoonde al een jaar ernstige slijtageplekken. Uit angst voor wat komen ging probeerde ik hem zo min mogelijk te dragen, maar dat lukte niet, want lievelingsspijkerbroeken houd je het liefst 24/7 aan. De slijtageplek werd een scheur en de scheur werd een gapend gat. Met liefde gaf ik de broek een speciale plaats in mijn kast, maar vergeten deed ik hem nooit. Maanden lag hij daar. Vandaag, 8 april hield ik het niet meer en trok ik hem weer aan. Voorzichtig met het rechter been langs dat gat. Sommigen vinden een kapotte spijkerbroek stoer, sexy of 'gaaf', anderen vinden het armoedig, stom of 'gaaf'. Mij kan het niks schelen en dat is geen onverschilligheid dat is liefde.

Voor Kiek die het ook heeft gemerkt

In een dolle we-zijn-gek-op-dieren-bui besluiten Fleur en ik de vogels eens in het spreekwoordelijke zonnetje te zetten en rijgen een heuse pindaketting aan elkaar. OK Fleur rijgt, ik kijk toe. Een duif, een mees en een mus verdringen zich voor het raam en kijken verlekkerd en ongeduldig toe. Zodra Fleur de ketting lang genoeg acht (ze heeft er ook nog wat heerlijke appelschilletjes tussen geregen!!) stapt ze, zonder jas, de ieSige kou in en lust de uiteinden van de pinda/appelketting aan de boom. De duif, de mees en de mus hebben ondertussen de vensterbank verruild voor de hoogste tak van de pruimenboom en kijken toe.
Gespannen zitten Fleur en ik nu voor het raam, met de billen op de tafel en de voeten op de verwarming, te wachten tot de vogels zullen aanvallen en dankbaar knikkend hun snaveltjes naar ons toe zullen draaien. Dan gebeurd er iets, de mus laat zich takje voor takje richting de pindaketting zakken. Wij gillen. De mus ruikt aan een van de pinda's. En dan haalt de mus waarachtig zijn snavel op voor deze met liefde gemaakte, ouderwetse pindaketting. Muf, zie je de mus denken, muffe nootjes, daar ga ik mijn schone snavel niet aan vuil maken. Snel fluit hij iets tegen de duif en de mees en we zien ze gaan. Ze vliegen richting Gruttolaan, daar waar de oma's dure vetbollen en eerste klas zaad hebben opgehangen.
Brutaal en verwend. Dat zijn ze.

Rode wangen

Ik houd van rode wijn. Het is alleen jammer dat ik er op den duur van die vervelend rode wangen van krijg. Heus niet alleen als ik me eens helemaal lam drink, maar ook al na een glas.

Nachtelijke ideeen

Zoals wel meer mensen dat hebben komen goeie ideeen bij mij altijd in het holst van de nacht. 's Nachts verzin ik de mooiste logs. Prachtige volzinnen, grappige grapjes en een structuur waar je u tegen zegt. Wanneer je dit aan iemand verteld dan krijg je steevast het advies om een notitieboekje en een pen naast je bed te leggen om spontane nachtelijke ideeen direct op te kunnen schrijven. Nu ligt er dus inderdaad een notitieboekje naast mijn bed. Met een pen.
Een aantal nachten gebeurde er niets en bleven notitieboekje en pen onaangetast. Maar vannacht was het zover. Werkelijk een pracht van een verhaal had ik. Half dromend, half wakker kreeg ik mijn hand zover dat hij over de koude grond voelde. Opzoek naar de pen. Ik voelde niks dus ik deed harder mijn best. Wild maaiend, en nu geheel wakker, tastte ik de vloer af en raakte ik de pen. De pen schoot met een rotvaart onder mijn bed. Vloekend stapte ik het bed uit, deed het licht aan, wrong mezelf half onder het bed en had eindelijk dan DE PEN. Maar toen ik de pen op het papier zette was het al te laat. Joost mocht weten wat zelfs maar het onderwerp van het verhaal was dat zojuis nog in vol ornaat door mijn hoofd had gespookt.

De beautycase

Op het vliegveld van Oslo zit naast mij een vrouw haar beautycase opnieuw in te pakken. Tijdens de vlucht moet de inhoud zijn verschoven. Elke lotion, foundation en creme gaat weer in zijn eigen vakje. Dan gaat de koffer dicht en legt ze een beschermende hand op het deksel.
Ik begrijp niets van vrouwen die op reis met hun beautycase paraderen alsof het een zojuist gewonnen oscar is. Ze houden hem steevast bij hun handbagage. Paspoort, tickets, beautycase. Ik hou graag verborgen hoeveel vierkante decimeter hulmpmiddelen ik nodig heb om er acceptabel uit te zien. Vrouwen met beautycases kennen dat gevoel niet. Ze lijken te denken dat de beautycase het bewijs is van hun schoonheid. Wat erg stom is, want het werkt juist andersom.